خبير بودنش . در اينكه فرق ميان « احكمت » و « فصلت » چيست ؟ مفسران بحثهاى فراوان كرده‌اند و احتمالات زيادى داده‌اند ، اما آنچه نزديكتر از همه ، به مفهوم آيه فوق به نظر مىرسد اين است ، كه در جمله اول اين واقعيت بيان شده است كه قرآن مجموعه واحد به هم پيوسته اى است ، كه همچون يك بناى محكم و استوار بر جا است و نشان مىدهد كه از سوى خداوند واحد يكتا نازل شده ، و به همين دليل هيچگونه تضاد و اختلاف در ميان آياتش ديده نمىشود . اما جمله دوم اشاره به اين حقيقت است كه اين كتاب در عين وحدت ، آن چنان شاخه‌ها و شعب فراوان دارد كه تمام نيازهاى روحى و جسمى انسانها را در زير پوشش خود قرار مىدهد ، بنا بر اين در عين وحدت ، كثير است و در عين كثرت ، واحد . از آيه بعد مهمترين و اساسىترين محتواى قرآن يعنى توحيد و مبارزه با شرك را به اين صورت بيان مىكند : « نخستين دعوت من اين است كه جز خداوند يگانه يكتا را نپرستيد » ( * ( أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّه ) * ) ( 1 ) . و اين نخستين تفصيل از دستورات اين كتاب بزرگ است . و دومين برنامه دعوتم اين است كه « من براى شما از سوى او نذير و بشيرم » : در برابر نافرمانيها و ظلم و فساد و شرك و كفر ، شما را بيم مىدهم ، و از عكس العمل كارهايتان و مجازات الهى بر حذر مىدارم ، و در برابر اطاعت

--> ( 1 ) در جمله * ( أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّه ) * دو احتمال داده شده : نخست اينكه از زبان پيامبر ( ص ) است ، همانگونه كه ما در بالا گفتيم و تقديرش اين است كه دعوتى و امرى * ( أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّه ) * دوم اينكه كلام خدا است تقديرش اين است امركم * ( أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّه ) * ، ولى جمله « * ( إِنَّنِي لَكُمْ مِنْه نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ ) * » با معنى اول سازگارتر است .